Ellen Heijmerikx

A.L. Snijders, December 2008

Ik ben één keer in mijn leven voorzitter geweest, op de avond van 2 december 2008, aan tafel bij Plancius, tegenover de loketten van Artis. Lotje IJzermans van de VPRO is ziek, maar Jasper Henderson van Nieuw Amsterdam is aanwezig, evenals Dries Muus, de manager van het 1000-woorden-project. Jasper en Dries mogen niets zeggen, zij zijn de oren van de avond en betalen het eten. De jury bestaat uit twee vrouwen en twee mannen, zij hebben de tien verhalen van de korte lijst gelezen en gaan de winnaar aanwijzen. Ik ken de vrouwen niet, maar Thomas Verbogt wel. (Ik houd van zinnen met twee betekenissen.) Christine Otten heb ik wel eens ge

zien maar nooit gesproken, Jenny Strijland heb ik nooit gezien of gesproken. Halverwege de avond ontdek ik dat ze Rascha Peper is, een succesvolle schrijfster die de Multaltuliprijs gewonnen heeft. Drie van de vier juryleden hebben in het geheim hetzelfde verhaal als winnaar aangewezen, en bij de vierde staat het hoog op de lijst. Nu het bekend is, mogen Jasper en Dries onverzegeld spreken: Jasper, Dries en Lotje hebben dezelfde winnaar aangewezen. Resumerend: van de zeven literatuurkenners die bij deze competitie betrokken zijn, hebben zes hetzelfde oordeel (zonder last of ruggespraak). Volgens mij is dit een wonder. Als ik Plancius verlaat, sneeuwt het. Thomas staat in de sneeuw te wachten op een taxi – ik breng hem naar huis en verlaat de stad. Ik rijd achter de strooiwagen over de A1 naar huis. Iedereen passeert de strooiwagen, maar ik blijf erachter, voor de veiligheid. Ter hoogte van Eemnes ligt een auto in de diepte naast de weg, reddingswerkers zijn met felle lampen aan het werk. Ik ben om kwart voor twee thuis.